Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011

Το ανσανσέρ.

Μια φωνή. Μια φωνή μόνο να με βγάζει από το τίποτα κάθε βράδυ για να μπορώ να κοιμάμαι, να μιλάω για βλακείες, να γελάω, και να 'μαι εγώ.  Μια φωνή, ένα χέρι, πέντε λέξεις στο κινητό, ένα μήνυμα που να μη μεταφράζεται σε "σε χρειάζομαι", αλλά σε "σε σκέφτηκα", "σε νοιάστηκα", "θέλω να ξέρω πως είσαι καλά", "μου λείπεις".

Κι είναι σα μια σταγόνα δροσερό νερό στο κατάξερο χώμα, σαν να εισπνέεις καθαρό αέρα την ώρα που το οξυγόνο σου τελειώνει κι αυτό το άθλιο τίποτα σου πλακώνει το στήθος κι έρχεται να σε νικήσει ενώ εσύ κουνάς άνευρα τις γροθιές σου, λες κι έχεις δύναμη.  Και γίνεσαι όλος μια μπάλα, χέρια, πόδια, δάκρυα και κουβέρτες και μαλλιά.

Έχουνε τέλος οι κατηφόρες;

Θυμάμαι μια ζωή να 'μαι σίγουρη πως έφτασα στον πάτο, κι εκεί που ηρεμώ κι αρχίζω να κάνω τα πρώτα μου βήματα προς το φως εκείνος δονείται, και βουλιάζει, και βαθαίνει, και μια φωνή στο βάθος του μυαλού μου γελά κοροϊδευτικά: "Δεν έχεις δει τίποτε ακόμη."

Μια φωνή.  Όχι ρε, δεν τον αντέχω τον εαυτό μου, κι έτσι όπως έγινε μόνο φαρμάκι έχει μέσα του πια.  Κι είναι αδύναμος, τόσο αδύναμος...  Ένας πύργος από τραπουλόχαρτα είναι που καταρρέει με την παραμικρή υποψία αέρα.  Αυτο-συντηρείται με μικρές ενέσεις ντροπής ("Και πώς θα πέσεις τώρα, θες να σε δουν να πέφτεις; Τι θα αξίζεις αν πέσεις ε;  Κοίτα τους άλλους, κοίτα τους πιο δυνατούς, κοίτα εκείνους που βλέπουνε τον ήλιο στα μάτια."), και γίνεται χώμα με μια λέξη (ή την απουσία της), μια σκέψη, μια αλλαγή στον αέρα. 

Και ποια φωνή προσφέρεται άραγε να αντέξει τόση απελπισία; Κανείς απ' αυτούς που σ'αγαπάνε μονάχα όταν είσαι ο κλόουν, μονάχα όταν γελάς, και μιλάς, και είσαι αστείος, και η παρουσία σου είναι αισθητή.  Αλλιώς είναι όλοι έτοιμοι να σ' αφήσουν στην ανυπαρξία σου, μόνο, δεν έχει χέρια πια.  Αλλά μήπως κι εσύ αυτό δεν κάνεις;  Μήπως αυτό δε χρειάζεσαι;  Θες κάποιον να σε κάνει να γελάς και να ξεχνιέσαι, κι όχι κάποιον που θα συμπάσχει με τη μιζέρια σου και θα της κάνει και παρέα.

Και μήπως αυτό είναι οι άλλοι; Μια φωνή που μας βγάζει για λίγο από τον απέραντο πόνο μας; Μήπως λειτουργούν σαν ναρκωτικό - έστω προσωρινό - για να μας ανεβάζουν μαζί τους; 

Κι εσύ ακόμα, αν βγεις έξω θα ξεχωρίσεις μεμιάς το πρόσωπο εκείνου που έχει φίλους από του μίζερου, του μόνου, αυτού που στέκεται απλά για να σταθεί γιατί ίσως μια μέρα ο ουρανός θα γίνει ξάστερος, καθάριος.  Και γιατί ίσως ο πάτος να μην έχει μόνο καθοδική πορεία, ίσως να λειτουργεί σαν ανσανσέρ με κρυμμένα κάπου τα κουμπιά. Ίσως.

9 σχόλια:

Mairaki είπε...

δεν έχω λόγια....όμως όσο και να προσποιούμαι πολλές φορές οτι αντέχω αυτή την μοναξιά και την μιζέρια όχι δεν την μπορώ....θέλω κι εγώ κάποιον να με νοιάζεται, να με σκέφτεται και όχι να κουνά το κεφάλι συμπονετικά...συμπόνοια έχω αρκετή για τον εαυτό μου δεν θέλω κανενός άλλου...!!!
η διάθεση πάντως είναι σαν το ασανσέρ...την μια μέρα πατάς 5ο και την άλλη ισόγειο...θα βρεί όμως την ισσοροπια του κι αυτό....Καλημέρες!!!

~reflection~ είπε...

Εχουν τελος οι Κατηφορες?...

οοοοοοοοοοχι...

μονο ΦόΡΕΣ για να εκτοξευτούν τα πείσματα στο Υπερπέραν της Πυγμής μας.....


ΝΑΙ...
ολα αλλαζουν..
Το λέει κι ένα τραγούδι που μας μάθαιναν παλιά…
Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΛΑ


Με κέρδισες!!!!

φιλί γλυκό.....χαμένο από χερι!!!!!

;-)))))

Lazarus είπε...

Πρέπει να βρεθούμε. Έχω τόσα να σου πω. Απλά για να κάνω μια αρχή, θέλω να σου θυμίσω ότι υπάρχουν άνθρωποι που σε νοιάζονται, υπάρχουν άνθρωποι που του λείπεις.

Και να θυμάσαι όλα είναι θέμα οπτικής γωνίας. ;)

Marsy είπε...

@ Mairaki

Ναι αλλά ελα που πρέπει να μάθουμε χωρίς χέρια. Τα χέρια είναι κάτι που ίσως να έρθει σαν ξαφνικό δωρο, όχι κάτι που πρέπει να έχουμε δεδομένο.

Αν η διάθεση είναι ανσανσέρ, το δικό μου έχει πάθει βλάβη από καιρό:Ρ

Σε φιλώ.

Marsy είπε...

@~ reflection ~

Δίκιο έχεις... Μια γερή δόση δύναμης θέλει για να πας ψηλά και να αντέξεις και το επόμενο πέσιμο...
Σ' ευχαριστώ πολύ.

Φιλιά.

Marsy είπε...

@ Lazarus

Αν σου πω οτι βούρκωσα με το σχόλιο δε θα μου το χτυπήσεις, ναι; :)

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΚΑΛΩΣ ΣΕ ΒΡΗΚΑ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ.ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΚΑΙ ΟΛΑ ΘΑ ΦΤΙΑΞΟΥΝ.ΑΛΛΩΣΤΕ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ.Η ΖΩΗ ΕΤΣΙ ΣΑΝ ΑΣΑΝΣΕΡ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΔΙΑΘΕΣΗ ΜΑΣ ΑΝΕΒΟΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ.ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ ΚΑΙ ΚΑΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ.ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ ΝΑ ΕΧΕΙΣ.

Aurangel είπε...

Υπέροχο.....

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

Καλη εβδομαδα να ξεκινησει και ας εχουμε* προχειρο * παντα ενα χαμογελο να το μοιρασουμε σε οσους το εχουν αναγκη. Δεν στοιχιζει τιποτα,αλλα αξίζει πολλά.
Να εισαι παντα καλά.Αργω να περασω αλλα παντα προσπαθω να ειμαι συνεπης:)